هنر تنها بازتابدهندهی واقعیت نیست؛ گاهی خودِ واقعیت است که به هنریترین شکل ممکن، در قامتِ یک حضورِ میلیونی، در خیابانها تبلور مییابد. تشییع «رهبر شهید»، فراتر از یک آیینِ مذهبی یا سیاسی، سکانسی ماندگار از تاریخ معاصر بود که هنرمندان را با رسالتی نو مواجه کرده است: تبدیلِ «شورِ حضور» به «شعورِ ماندگار».
به گزارش « ترسیم 24»، استان چهارمحال و بختیاری این روزها شاهد همنشینیِ دغدغهمندان فرهنگی است که معتقدند این بدرقهی باشکوه، خط بطلانی بر تمامی سناریوهای «دوقطبیسازی» بود. صاحبنظرانِ عرصهی هنرِ این استان میگویند: «وقتی میلیونها نفر با سلایق متفاوت اما هدفی واحد در خیابان حاضر میشوند، این یعنی مردم، خودشان اولین و بزرگترین هنرمندانِ صحنهی دفاع از هویت ملی هستند.»
فراتر از جنگِ روایتها
محمدرضا سمیع، از فعالان تئاتر و تحلیلگران اجتماعی، تشییع رهبر شهید را «پاسخی تمدنی» به جنگِ نرمِ بیگانگان میداند. او در گفتگو با ترسیم 24 ، روایتِ این رویداد را «سختترین و در عین حال زیباترین کار هنری» توصیف کرده و میگوید: «دشمن سالها تلاش کرد با بولد کردنِ شکافها، تصویرِ ایران را مخدوش کند. اما این حضورِ عظیم، تمام آن قابهای دروغین را شکست. اکنون رسالتِ ما این است که نگذاریم این «اقتدارِ لحظهای» در گذر زمان کمرنگ شود؛ ما باید این وفاداری را به زبانِ هنر، ادبیات و تصویر، برای نسلهای بعد ترجمه کنیم.»
از گلایهها تا بیعت؛ لایههای پنهانِ یک حضور
این هنرمند با اشاره به تفاوت میان «اعتراضِ ناشی از مشکلات» و «پایبندی به ساختار»، تأکید میکند که هنرمندان نباید از انعکاسِ واقعیتهای جامعه هراس داشته باشند: «مردم ما گلایهمندند، اما هرگز کشورشان را به دست کسانی که بوی بیگانه میدهند نمیسپارند. هنرِ ما باید بتواند این تفاوتِ ظریف و در عین حال عمیق را به تصویر بکشد. ما باید بیاموزیم که چگونه صدایِ بحقِ مردم و وفاداریِ همیشگیشان را توأمان روایت کنیم.»
فراخوانی برای «خودباوری»
سمیع در بخش دیگری از سخنانش، ضمن انتقاد از جریانهای «خودتحقیر»، اشاره میکند که در پسِ این تشییع، یک «عزمِ ملی» برای بازگشت به توانِ داخلی نهفته است. او از جامعه هنری میخواهد تا به جای تمرکز بر سوژههای حاشیهای، بر دستاوردهای واقعی که در طول دوران مدیریتِ رهبر شهید حاصل شده، تمرکز کنند:
- «ما در دفاع از هویتمان، پیشرفتهای شگرفی داشتهایم که گاه خودمان از آن بیخبریم. امروز، آغازِ فصلِ جدیدی است؛ فصلی که در آن هنرمند، راویِ شکوهِ ایستادگی است و نه مبهوتِ هیاهوی رسانهایِ دشمن.»
این گزارش، نه یک روایتِ گذرا، که فراخوانی است برای هنرمندانی که میخواهند از «ثبتِ تاریخ»، «ساختِ آینده» را بیاموزند.
دیدگاهتان را بنویسید