پیام رهبر انقلاب به مناسبت عید غدیر و سی و هفتمین سالگرد ارتحال حضرت امام خمینی (ره) و سالگرد آغاز رهبری حضرت آیتالله شهید سیدعلی خامنهای
امروز جهان شاهد پرده پایانی از یک نمایش خونین و پرهزینه است؛ نمایشی که در آن ایالات متحده، زخمی از ۴۷ سال ایستادگی ایران، آخرین ابزارهای بقای خود را به میدان آورده است. اما آنچه در مانیتورهای بازار ارز تهران یا در پهنه آبی دریای عمان میگذرد، صرفاً نوسان قیمت یا یک عملیات نظامی ساده نیست؛ این یک «گذار تاریخی» از نظم قدیم به نظمی است که در آن «تروریسم اقتصادی» دیگر ضامن بقای ابرقدرتها نخواهد بود.
۱. بازار ارز؛ واحد اندازهگیری وحشت در واشینگتن
پرشهای اخیر نرخ دلار در ایران را نباید در خلاء تحلیل کرد. این نوسانات، خروجیِ دقیقِ «مهندسی پرسپکتیو» در اتاقهای فکر خزانه داری آمریکا و تئوریهای «ریچارد نفیو» است. وقتی قدرت نظامی آمریکا در برابر ایران فلج میشود، آنها طبق اعتراف صریح خود، «درد و هرجومرج» را به رگهای بازار پمپاژ میکنند. مسدود کردن شبکه تسویه ارز در دبی، نه از روی اقتدار، بلکه یک «انتحار مالی» بود تا به امارات یادآوری کنند تحت چتر کیست. اما این اقدام، ماشه بزرگترین فرار سرمایه تاریخ را کشید و غولهای بریکس (BRICS) را به این نتیجه قطعی رساند که دلار دیگر یک کالای عمومی نیست، بلکه یک «سلاح کشتار جمعی» در دست یک روانپریش بی ثبات است.
۲. زلزله در لند و بنبست در والاستریت
در حالی که واشینگتن در پی خفه کردن شریانهای مالی ایران بود، پاسخ مقتدرانه ایران در دریای عمان و توقیف نفتکش «اوشن کوی» (جینلی)، محاسبات را به هم ریخت. این عملیات، زلزلهای در سندیکای بیمه لویدز لندن ایجاد کرد و با جهش نجومی حق بیمه جنگ، عملاً ناوگان جهانی را از پوشش خارج کرد.
پشت این اقتدار دریایی، یک تله ژئواکونومیک برای غرب نهفته است: غولهای فناوری آمریکا با ۱.۸ تریلیون دلار بدهی بابت توسعه هوش مصنوعی، زیر فشار نرخ بهره بالا له میشوند. حالا معادله بیرحم ایران در تنگه هرمز (انرژی گران + نرخ بهره بالا) به معنای انفجار حباب هوش مصنوعی و ورشکستگی سیستماتیک والاستریت در سال ۲۰۲۶ است.
۳. پایان توهم امنیت و ضرورت تغییر رژیم جهانی
خروج امارات از اوپک و تلاش برای تبدیل شدن به یک بازیگر غیرمتعهد، نشاندهنده یک واقعیت است: «سرمایه هوشمند» (Smart Money) در حال فرار از چتر امنیتی فرسوده سنتکام است. بازیگران منطقه فهمیدهاند که امنیت آمریکایی صرفاً یک سراب است.
امروز، واشینگتن بر سر یک دوراهی مرگبار قرار دارد؛ یا پذیرش مذاکره پنهان و عقبنشینی از منطقه، و یا یک دیوانگی انتحاری برای انحراف افکار عمومی.
جهش دلار در تهران، نه واحد اندازهگیری سقوط ایران، بلکه واحد اندازهگیری سقوطِ یک قرن تسلط غرب است. در این گذار تاریخی، ثبات جهانی نه از مسیر همراهی با آمریکا، بلکه از طریق گرفتنِ چتر حمایتی از بازیگران غیرقابل پیشبینی همچون واشینگتن و تلآویو محقق میشود. کسانی که همچنان به استراتژیهای سوخته دنیای پساپترودلار دل بستهاند، بزرگترین قربانیان این نظم جدید خواهند بود. ایران امروز نه به سکته پترودلار، بلکه به طلوع جهانی مینگرد که در آن «امنیت» دیگر کالای صادراتی آمریکا نیست.
خندان تاجبخش پژوهشگر
دیدگاهتان را بنویسید